...

نماز شکر

از برم می­گذری

و باد

 پریشان می­کند

   گیسوی نازت را

و من

 پریشان می­شوم

   با موج گیسویت

دو تا خورشید سبز،

 شیطان و سرگردان،

  به روی قهوه تلخ دو چشم من

  چقدر آرام و شکربار می رقصد

و دستان بلور تو،

 چه بی­پروا،

  به روی پوست تبدار سبزم

   ناز می­لغزد

   و حیران می­کند

   شیطان سرگردان و بی­پروای احساسم.

و من هم زیر طاق ابروان مشکی­ات،

 به سوی قبله­ی پیشانی ماهت

  نماز شکر می­خوانم...

 

و یک کار کوچیک:

با چشم­هایت

   آن دو سیاه نورانی

که نگاهم می­کنی

  سیاه می­شوم؛

نفس کشیدن

 زیر سنگینی نگاهت

   چه سخت است...